बसव....!

      बालपण, शाळा, शाळेतील मित्रमंडळी, शाळेतील शिक्षक अश्या ह्यांना त्या गोष्टी आजही आठवलं की मनमुराद जगलेले प्रत्येक क्षण आठवतात. डोळ्यासमोर पुन्हा सगळं बालपण उभं राहतं, आता वेळ निघून गेलं आहे पुन्हा ते क्षण जगता येणार नाही माहिती असून सुद्धा पण त्या आठवणी त्या मित्रमंडळी भेटले की पुन्हा  बालपण डोळ्यासमोर उभा राहतो.     अशीच बालपण आणि शाळातील आठवणीनं दिवसभरात दररोज विविध कारणाने येत असतात .पण आज अचानक अनपेक्षित पल्लवीचा फोन आला होय तिचा फोन अनपेक्षित होत. पण सुरुवातिला तीच म्हणाली, वर्गातील इतर कोणाचे फोन आला होतं का ..? हा प्रश्नांतर क्षणभर माझ्या डोक्यात विविध विचार येऊन गेले होते कारण दिवसभरात एकाही वर्गमित्राचा फोन अथवा sms आला नव्हतं.   नंतर तीच म्हणाली की 'आज सगळ्याना आपल्याला भेटायचं आहे नियोजन सगळं झालं आहे' 6 वाजता आठवणीनं "पक्का सोलापूर" हॉटेल ला ये.     एवढं बोलून तीन फोन कट केलं पण माझी धावपळ होऊ लागली आधी दिवसभराच्या नियोजनात हे काही प्लॅन नव्हतं तरीही सारे मित्रमैत्रिणी येणार म्हंटल्यावर मीही सगळं पुढील प्लॅन कॅन्सल करून स...

बसवराज जमखंडी 9604045418 8668306654

फक्त त्यात आड यायची ती म्हणजे सकाळी 11 ते संध्याकाळी 5 दरम्यान एकाच रूम मध्ये 70-80 मुलांना कोंबून ठेवणारी शाळा , खड्या आवाजत गायलेलं राष्ट्रगीत, न सांगता सुट्टी घेतल्याची एखादी छडी, विशेष प्रसंगी धरलेले अंगठे, कविता पाठ नसताना ज्यानं बरोबर कविता म्हंटल त्याच्या हातानं स्वतःच्या गालावर उमटलेले चार बोट,एवढं होऊन सुद्धा "बस खाली माकडा" हे ऐकवणारे शाळेतील शिक्षक, जिथं जाताना त्या रामायणातील रामासारखं मी ही वनवासाला निगल्यागत वाटायचं...... ____________________ ©बसव

      माझं सोलापूर म्हंटल की नेहमी गजबजलेला गाव म्हणून ओळखला जातो, इथं पावला पावलावर बदल दिसतील व इथे आलेला प्रत्येक जण ह्या सोलापूरची ओळख नेहमीच त्यांच्या बोलण्यातून वेगवेगळ्या पद्धतीने मांडताना दिसतील.        12 व्या शतकात सोनलगी नंतर गिरणगाव आणि सोळा गावांनी बनलेलं सोळापूर व आता त्याचे नाव सोलापूर खरंच अभिमान वाटेल असा हा माझा सोलापूर.       इथं नेहमी मला आपुलकीची जाणीव दिसते.गाव जरी सोडून कोणी गेला तरी ह्या गावचे आठवणी प्रत्येकजणांच्या आठवणीत राहील असा हा माझा सोलापूर....बसव        इथं मला आवर्जून उल्लेख करावासा वाटतो तो म्हणजे इथं समाज सेवेची वेड असणारे माणस तुम्हला सर्वत्र दिसतील,काही जण वंचित घटकांच्या पुनर्वसनासाठी काम करत आहेत,तर काही त्याच्या शिक्षणाची जबाबदारी घेत आहेत, काहींनी तर सोलापूरला स्वच्छ पाणी मिळावं यासाठी आपलं घरदार रस्त्यावर आणलं, पर्यावरण संवर्धन,वृक्ष लागवड ह्यासाठी तर संपूर्ण सोलापूर नेहमीच तयार असलेला दिसतो,मूक प्राण्यांसाठी काम करणारे सुद्धा ...

         रूपा ताईच्या घरी कलासंगमच्या संस्थापिका शोभा ताई बनशेट्टी यांची महापौर पदी म निवड झाल्याबद्दल सत्कार करण्यासाठी एकत्र जमायचं ठरलं होतं, आम्ही सारे त्यांना आंटीच म्हणत आलोय, कोण कोण येणार याची चर्चा रांगोळीच्या दिवशी आणि दोन दिवस झालं त्या व्हाट्सएपच्या ग्रुपवर देखील चालू होतं, नवीनच ग्रुप तयार झाला होता त्यामुळे ग्रुप मधील मंडळी ही नवीन नंबर सेव्ह नसल्याने फक्त बोलायचं म्हणून बोलत होतो, कोण  काय  प्रश्न टाकत होते हे मात्र कळत नव्हतं काहींनी तर पार्टी तर काहीं आईस्क्रीम ची ऑर्डर तर काहींना पाणी पुरीची हौस तर काहींनी आपलं विचार करूनच फक्त चॉकलेट वर समाधान म्हणाले तर कित्येकांनी देऊ की म्हणाले आणि मी ही कोणीतरी चॉकलेट मागितलय म्हणून मी पुढचा मागचा विचार न करता देतो की उद्या भेटल्यावर असं ग्रुप वर sms केलो.           मी नेहमीसारखा लवकरच येवून पोचलो होतो, काहीजण जमले होते तर आणखी काहींना यायला उशीर होता, मी अजून तसा ह्या ग्रुप मध्ये नवीनच होतो, पण रांगोळीच्या मध्ये घातलेली धांदली मुळे मी सगळ्यांच्या जवळचा झालो होतो सगळेच ...

        मी आणि नितीन सर ठरल्याप्रमाणे पहाटे 6वाजताच सोलापूर मधून आमची गाडी घेऊन पंढरपूर मार्गे निघालो...     सगळीकडे पाऊस पडला होता त्यामुळे रोडच्या कडेला सगळं हिरवी शाल पांघरलेली जमीन नेहमीपेक्षा अधिक सूंदर दिसत होती, थंड हवा अंगाला स्पर्श करून जात होता, सुर्यची किरणे अजून तितकी प्रखर नसल्याने प्रवास आल्हाददायक वाटत होतं.. वाटेत क्षणभर थांबून घेतलेला चहाचा घोट त्या प्रवासाला गोडवा निर्माण करत होती.     गाव आणि गाव संस्कृती नष्ट होत आहे असं खूप ठिकाणी ऐकलं असताना, आम्हाला बहुतांश गावाच्या वेशीत प्रवेश करण्यागोदरच वेशीला लागूनच असलेला जी.प प्राथमिक शाळेतील शिक्षिकेचा आवाज आणि त्याच सोबतीला त्यांच्या सुरात सूर मिसळून खड्या आवाजात गाणारी चिमुकल्या मुलांचा आवाज गावच्या समृद्धीची साक्ष देताना दिसत होती. तर काहि गावात प्रवेश करताच पारावर बसलेली वृद्ध आमच्या कडे पाहत काही कुजबुजत होती, आम्ही ही आधी त्याच लोकांच्या जवळ जाऊन नमस्कार करणार त्यांचंही राम-राम आमच्यासाठी इनर्जी होती. स्वतःबद्दल थोढीशी माहिती सांगताना त्यांच्या नजरा उंचाव...

    "लोकासंगें ब्रम्हज्ञान आपण मात्र कोरडा पाषाण" अशी गत आपल्या समाजाची झाली आहे. फेसबुक व्हाट्सप वर वर्षभर पर्यावरण संबंधित बोधक विचार फिरवत राहायचं, पण प्रत्यक्ष कृती करण्याची वेळ आली की त्या विचारला नाकारून पुन्हा तेच करत रहायचं...       वर्षभर पाण्यासाठी अविरत प्रयत्न करत राहायचं,लोकांना पाणी पाचवा पाणी जिरवा अशी संकल्पना सांगत सुटायचं., वृक्षारोपण करणे, गाळ काढणे, चरे खोदणे, जलसंधारणाची कामे करणे, शेतात विहिरी खोदणे, बोर मारून घेणे असे नानाविध अट्टाहास त्या पाण्यासाठी करत असतो.. पण प्रत्यक्ष पाणी उपलब्ध झालं की हे असं होतं..       भर उन्हाळ्यात लोकांची पाण्यासाठी वणवण पाहवत नाही, विहिरी कोरड्या पडलेल्या दिसतात, कित्येक गावात  टँकर ने पाणी शासनानेच पोचवाव असं गावकऱ्यांच म्हणणं असतं.  नद्यांचा मध्यातील दगड सुद्धा त्यादिवसात चमकत असतो, त्या दिवसात पाण्याची गरज अधिकच भासते आणि आपल्या जवळील पाणी संपले याची भावना फक्त त्याच दिवसात येते..       संस्कृती टिकणे खरंच गरजेचे आहे, पण संस्कृती टिकवायची झाल्यास त्याच संस्कृत...

शिक्षक दिनाच्या शुभेच्छा...💐💐💐   जिथे आम्ही घडलो ती ही  शाळा,,,,,,,         नेताजी सुभाषचंद्र बोस हायस्कूल मध्ये आमचं ssc पर्यंतच शिक्षण झालं.आमची 2010-11 ची बॅच. मी, माझं घर, माझं कुटुंब एवढ्या पुरता मर्यादित असणाऱ्या मला ह्याच शाळेत ह्याच शाळेतील शिक्षकांन खूप सारे मित्र आणि न पेलता येणार भलं मोठं कुटुंब दिलं. त्याच तर मी आयुष्यभर ऋणी राहीन..          इथले प्रत्येक शिक्षकांनी मुलांना घडविण्यात धन्यता मानली आहे...सकाळी 11 ते संध्याकाळी5 पर्यंतच बौद्धिक शिक्षणासोबत आयुष्याच्या वाटेवर कसं जगावं हे सुद्धा ह्याच शिक्षकांनी आम्हाला शिकवलं...बहुआयामी व्यक्तिमत्वांनी भरलेली ही शाळा, ह्या शाळेतील शिक्षक, शिक्षकेतर कर्मचारी, ह्या सर्वांसोबत एक वेगळंच नात जडलंय.. ते शब्दात व्यक्त करणं तसं जरा अवघडच आहे..     माणूस म्हणून जगताना ह्या शिक्षकांनी शिकविल्या प्रत्येक गोष्ट आज उपयोगाला येथे..स्वच्छता, शिस्तपणा, आदर, सुसंस्कृत, देशभक्ती, शिक्षण या नीतिमूल्ये जपत मुलांना घडविण्यात ह्या शाळातील प्रत्य...

     संस्कृती सोबत पर्यावरण ही तितकेच महत्वाचं... !                        गणेशोत्सव उंबरठ्यावर येऊन ठेपला आहे. सगळीकडे नुसती लगबग सुरू झाली आहे. बाजारपेठ, फुलबाजार भरून आलेल्या आहेत . पर्यावरण जपणारी मंडळे तसेच वर्गणी न घेणारी मंडळे विविध संकल्पना लोकांसमोर मांडण्यासाठी उभी आहेत.अनेकांच्या घरामध्ये उत्साह तर शिगेला पोहचला आहे.       वाढत चाललेल्या लोकसंख्याच आलेख आणि या अश्या उत्सवामध्ये सहभागी होणाऱ्या लोकांनी प्रत्येक उत्सवाचा एक नवीन इव्हेंटच बनत आहे. आणि अश्याच काही कारणांमुळे उत्सव उत्सव न राहता दिखाऊपणाचा एक इव्हेंट बनत चालला आहे. ह्यामुळे पर्यावरण सुद्धा तितकाच महत्वाचा भाग उत्सवामध्ये विचार करण्यासारखी गोष्ट बनत चालली आहे.        प्रत्येकांना वाटत.., मीच का काळजी घेऊ..? आमच्याच सणाला हे असलं पर्यावरण वैगरे सुचतं का..? अशे प्रश्न विचारून ती गोष्ट टाळण्याचा प्रयत्न करत असतात... खरंच आपण थोडंस विचार करण्याची गरज आहे...    ...

     सोशल मीडियाच्या आहारी आपण इतकं  गेलो आहे की  खरंखुरं आयुष्य जगणं विसरून गेलो आहोत.      DP, स्टेटस, सेल्फी, ट्विट, हे शब्द काही वर्षांपूर्वी आमच्या आचरणात सुद्धा नव्हते, आणि तो आपल्यातला कधी होऊन गेला हेही आठवत नाही. आपल्या व्यक्तिगत आयुष्यातल्या गोष्टी कुणाला सांगायच्या नसतात, हेही आपल्याला माहीत आहे, या शिकवणीतून घडलेली आपली पिढी अचानकपणे आज आपण काय करतोय, कोठे आहे, कोणासोबत आहे, कितिउशिर आहे हे सर्व सोशल मीडियाच्या माध्यमातून सगळ्या जगाला ओरडून सांगत आहोत....       सोशल मीडिया हे संवादाचं माध्यम आहे. दूर राहणारे नातेवाईक, संपर्कात नसणारी मित्रमंडळी या सगळ्यांना बांधून ठेवायला हे सोशल मीडिया उपयोगात येणार असं वाटल होत...       पण आता ह्या सध्याच्या युवकांनी त्याची व्याख्या पूर्ण बदलून टाकली.     खूप गोष्टी चांगल्या घडल्या खूप काही मनात भरून ठेवलेलं गुपित आज कित्येकजण वेगवेगळ्या माध्यमातून आपल्या समोर ते मांडत आहेत.    ह्याच सोशल मीडियामुळे अनेकां...

    आज १९ ऑगस्‍ट हा जागतिक छायाचित्र दिन म्हणून जगभरात उत्‍साहात साजरा केला जातो.  जगभरातल्या फोटोग्राफर्सना प्रेरणा देणारा दिवस आहे.  मोबाईलच्या युगानंतर फोटोग्राफी प्रत्येकाच्या हातात आली आहे.     माझा आणि ह्या कॅमेराचा संबंध 2011 साली मी जेव्हा घरच्यांचा विरोध करत Science ला ऍडमिशन घेतलं त्यानंतर अवघ्या काही महिन्यातच फोटोग्राफी ची वेढ लागून गेली..., फोटोग्राफीतल थोडंफार कळू लागलं तेव्हाच मी या फोटोग्राफी ला वाहून घ्यायचं ठरवलं.     त्याच माझ्या फोटोग्राफी वाटचाल आधी शिक्षण, नोकरी, व्यवसाय आणि आता तीच फोटोग्राफी मी छंद म्हणून जोपासतोय...          काही  वर्षांपूर्वी कॅमेऱ्यातून टिपलेले छायाचित्र हातात पडण्यासाठी वीस ते पंचवीस दिवस वाट पाहावी लागत होती. शिवाय पैसेही जास्त मोजावे लागत होते. मात्र  काळ बदलला अन् छायाचित्रणाची माध्यमेही बदलत गेली. रोलचा कॅमेरा, डिजिटल कॅमेरा ते मोबाईल अशा प्रवासाला सुरुवात झाली.  या बदलत्‍या काळात छायाचित्र काढण्‍यासाठी कॅमेरा असायलाचं हवा असे नाही तर आज प्रत्‍ये...

        एक महिन्यामध्ये सलग ५ सुवर्णपदक मिळवणे असामान्य गोष्ट आहे. ते करून दाखवलंय आपल्या सुवर्णपरी हिमा दासने. वाऱ्याच्या वेगाने धावणारी १८ वर्षाची हिमा दास भारताची “सुपर गर्ल” म्हणून ओळखली जाऊ लागलीय. सगळीकडे भारताच्या नावावर सन्मानाचे पदक घेऊन येऊन हिमाने नवीन रेकॉर्ड तर रचलेच आहेत सोबतच आपली मान अभिमानाने उंचावली आहे. अर्थात हा प्रवास तिच्यासाठी अजिबात सोपा नव्हता. दिवसभर अंग पिळवटून जाईपर्यंत मेहनत करून नंतर पोटभर जेवून मऊ गादीवर लोळण्याइतकं तर सोडा पण साधं धावताना पायात धावण्यासाठी उपयुक्त असणारे जोडे देखील हिमा घेऊ शकली नव्हती. तशी परिस्थितीही नव्हतीच म्हणा. “ढिंग एक्सप्रेस ते सुपर गर्ल” हिमा दास आसाममधील ढिंग, नागाव या छोट्याश्या गावात लहानाची मोठी झाली. ५ भावंडात सर्वात लहान असलेली हिमा जोनाली दास व रणजित दास यांची मुलगी आहे. हिमाचे आईवडील शेतकरी असून त्यांची भाताची शेती आहे. लहान असताना हिमा आपल्या वडिलांच्या शेतजवळच सामावसक मुलांसमवेत फुटबॉल खेळात असे. तिचा कल फ़ुटबाँल मध्ये असला तरीही तिच्या धावण्याचा वेग पुष्कळ चांगला होता...

हल्ली जग असं झालंय की माणसाला माणसाशी संवाद साधायला वेळ नसतो, त्यांना तशी किंवा इच्छाच नसते. जगातील सर्वात धोकादायक प्राणी कुठला असेल तर तो मनुष्य हा आहे. ह्या मनुष्याने स्वतःच्या स्वार्थासाठी सतत निसर्गाला, पर्यावरणाला गृहीत धरलेले आहे. “ह्यूमन्स डोन्ट डिझर्व्ह धिस प्लॅनेट” हा व्हिडीओ तर बहुसंख्य लोकांनी फेसबुक, इंस्टाग्रामवर बघितला असेलच. आपल्या स्वार्थासाठी आपण झाडे, पाणी,हवा, आकाश ,पक्षी,प्राणी अगदी सूक्ष्मजीवांना सुद्धा युझ अँड थ्रो करतो. लेदर हवंय का? करा शिकार! प्राण्याचं कातडं आवडलं का? करा शिकार! गेली हजारो वर्षे आपण पृथ्वीवरील एकूण एक गोष्ट अब्युज करत आलो आहोत. होय! आपल्या वागण्यासाठी Abuse हा एकच शब्द अगदी चपखल बसतो. आपल्याच स्वार्थीपणामुळे पृथ्वीवर वास्तव्य केलेले, त्यांच्याही पृथ्वीवर आपल्याच इतका हक्क असलेले अनेक प्राणी आपण नामशेष करून टाकले आहेत. जगातला सध्याचा एक्सटिन्क्शन रेट बघितला तर आपण किती क्रूर आहोत ह्याची खात्रीच पटेल. दर वर्षी शेकडो प्रजाती नामशेष होत आहेत. हा जो रेट आहे तो नैसर्गिक रेट पेक्षा हजार पटींनी जास्त आहे. असेच सुरु राहिले तर येत्या काह...