Skip to main content

चॉकलेट सिस्टर...अर्चना ताई

         रूपा ताईच्या घरी कलासंगमच्या संस्थापिका शोभा ताई बनशेट्टी यांची महापौर पदी म निवड झाल्याबद्दल सत्कार करण्यासाठी एकत्र जमायचं ठरलं होतं, आम्ही सारे त्यांना आंटीच म्हणत आलोय, कोण कोण येणार याची चर्चा रांगोळीच्या दिवशी आणि दोन दिवस झालं त्या व्हाट्सएपच्या ग्रुपवर देखील चालू होतं, नवीनच ग्रुप तयार झाला होता त्यामुळे ग्रुप मधील मंडळी ही नवीन नंबर सेव्ह नसल्याने फक्त बोलायचं म्हणून बोलत होतो, कोण  काय  प्रश्न टाकत होते हे मात्र कळत नव्हतं काहींनी तर पार्टी तर काहीं आईस्क्रीम ची ऑर्डर तर काहींना पाणी पुरीची हौस तर काहींनी आपलं विचार करूनच फक्त चॉकलेट वर समाधान म्हणाले तर कित्येकांनी देऊ की म्हणाले आणि मी ही कोणीतरी चॉकलेट मागितलय म्हणून मी पुढचा मागचा विचार न करता देतो की उद्या भेटल्यावर असं ग्रुप वर sms केलो.
          मी नेहमीसारखा लवकरच येवून पोचलो होतो, काहीजण जमले होते तर आणखी काहींना यायला उशीर होता, मी अजून तसा ह्या ग्रुप मध्ये नवीनच होतो, पण रांगोळीच्या मध्ये घातलेली धांदली मुळे मी सगळ्यांच्या जवळचा झालो होतो सगळेच माझ्या पेक्षा मोठे दिसत होते अजून लहान कोणी आलं नव्हतं, मोजकेच चेहरे जवळचे वाटत होते माझ्या हातातील कॅमेरा मधून सगळ्यांच फोटो काढून घ्यायचं होतं, सगळे त्यासाठी आग्रहाने म्हणा किव्हा हक्काने माझ्याशी बोलू लागले तेवढ्यात पद्मा ताईंनी बाहेर अर्चना ताई आल्याच सांगितलं मी दोन दिवस झालं ग्रुप वरील गप्पामध्ये तिचं नाव वाचलं होतं, पण नक्की ही अर्चना ताई आहे तरी कोण हे मला पाहायचं होत तेवढया एक मुलगा आणि एक मुलगी सोबत घेऊन ती मधी आली तेव्हा कळलं ही तर माझ्यापेक्षा खूपच मोठी आहे, तेव्हा तिची माझी ओळख तीन माझ्या समोर येऊन "कुठं आहे चॉकलेट...? दे आधी.. म्हणताना झाली.

    मी क्षणभर विचारत पडलो हिला मी पाहिलेलं आठवत नाही, रांगोळीच्या वेळेस आली असेल पण तिथं मुलींची संख्या अधिक होती त्यात हीच चेहरा लक्षात ठेवण कठीणच होत. आणि तेवढयात आठवलं की हीच मला ग्रुप मध्ये चॉकलेट साठी मागणी केली होती.
    मी आपलं विषय उडवुन लावण्यासाठी देतो की म्हणालो.. पण अर्चना ताईन तर आत्ताच हवं असं हट्ट मांडला आणि मी म्हणालो चल तर मग बाहेर मी दबक्या आवाजात कोणाला ऐकू जाऊ नये असा बोलो. आम्ही दोघेच बाहेर कसबा गणपती समोरील बेकरी मध्ये जाऊन चोकलेट खाऊन आलो..
तेव्हा पासून आमची मैत्री, हक्काची ताई मिळाली, आणि पुन्हा घरात येऊन कोणालाच न कळता येऊन बसलो, पुन्हा गप्पा, सेल्फी, आंटीच सत्कार फोटोसेशन मध्ये दिवस निघून गेला आजही फोटो पाहताना चोकेलटच्या पेक्षा जास्त आवडणारी ही मोठी बहीण आठवते..
    चोकलेट सिस्टर....मिस यु....
____________________✍️बसव
📱 9604045418 /8668306654


Comments

Popular posts from this blog

बालपण खूप सुखाचं होतं....!

फक्त त्यात आड यायची ती म्हणजे सकाळी 11 ते संध्याकाळी 5 दरम्यान एकाच रूम मध्ये 70-80 मुलांना कोंबून ठेवणारी शाळा , खड्या आवाजत गायलेलं राष्ट्रगीत, न सांगता सुट्टी घेतल्याची एखादी छडी, विशेष प्रसंगी धरलेले अंगठे, कविता पाठ नसताना ज्यानं बरोबर कविता म्हंटल त्याच्या हातानं स्वतःच्या गालावर उमटलेले चार बोट,एवढं होऊन सुद्धा "बस खाली माकडा" हे ऐकवणारे शाळेतील शिक्षक, जिथं जाताना त्या रामायणातील रामासारखं मी ही वनवासाला निगल्यागत वाटायचं...... ____________________ ©बसव

पुन्हा तेच...!

    "लोकासंगें ब्रम्हज्ञान आपण मात्र कोरडा पाषाण" अशी गत आपल्या समाजाची झाली आहे. फेसबुक व्हाट्सप वर वर्षभर पर्यावरण संबंधित बोधक विचार फिरवत राहायचं, पण प्रत्यक्ष कृती करण्याची वेळ आली की त्या विचारला नाकारून पुन्हा तेच करत रहायचं...       वर्षभर पाण्यासाठी अविरत प्रयत्न करत राहायचं,लोकांना पाणी पाचवा पाणी जिरवा अशी संकल्पना सांगत सुटायचं., वृक्षारोपण करणे, गाळ काढणे, चरे खोदणे, जलसंधारणाची कामे करणे, शेतात विहिरी खोदणे, बोर मारून घेणे असे नानाविध अट्टाहास त्या पाण्यासाठी करत असतो.. पण प्रत्यक्ष पाणी उपलब्ध झालं की हे असं होतं..       भर उन्हाळ्यात लोकांची पाण्यासाठी वणवण पाहवत नाही, विहिरी कोरड्या पडलेल्या दिसतात, कित्येक गावात  टँकर ने पाणी शासनानेच पोचवाव असं गावकऱ्यांच म्हणणं असतं.  नद्यांचा मध्यातील दगड सुद्धा त्यादिवसात चमकत असतो, त्या दिवसात पाण्याची गरज अधिकच भासते आणि आपल्या जवळील पाणी संपले याची भावना फक्त त्याच दिवसात येते..       संस्कृती टिकणे खरंच गरजेचे आहे, पण संस्कृती टिकवायची झाल्यास त्याच संस्कृत...

शाळेतील आठवणी आणि संध्याकाळीची मस्त मेजवानी...!

      बालपण, शाळा, शाळेतील मित्रमंडळी, शाळेतील शिक्षक अश्या ह्यांना त्या गोष्टी आजही आठवलं की मनमुराद जगलेले प्रत्येक क्षण आठवतात. डोळ्यासमोर पुन्हा सगळं बालपण उभं राहतं, आता वेळ निघून गेलं आहे पुन्हा ते क्षण जगता येणार नाही माहिती असून सुद्धा पण त्या आठवणी त्या मित्रमंडळी भेटले की पुन्हा  बालपण डोळ्यासमोर उभा राहतो.     अशीच बालपण आणि शाळातील आठवणीनं दिवसभरात दररोज विविध कारणाने येत असतात .पण आज अचानक अनपेक्षित पल्लवीचा फोन आला होय तिचा फोन अनपेक्षित होत. पण सुरुवातिला तीच म्हणाली, वर्गातील इतर कोणाचे फोन आला होतं का ..? हा प्रश्नांतर क्षणभर माझ्या डोक्यात विविध विचार येऊन गेले होते कारण दिवसभरात एकाही वर्गमित्राचा फोन अथवा sms आला नव्हतं.   नंतर तीच म्हणाली की 'आज सगळ्याना आपल्याला भेटायचं आहे नियोजन सगळं झालं आहे' 6 वाजता आठवणीनं "पक्का सोलापूर" हॉटेल ला ये.     एवढं बोलून तीन फोन कट केलं पण माझी धावपळ होऊ लागली आधी दिवसभराच्या नियोजनात हे काही प्लॅन नव्हतं तरीही सारे मित्रमैत्रिणी येणार म्हंटल्यावर मीही सगळं पुढील प्लॅन कॅन्सल करून स...