बसव....!

         रूपा ताईच्या घरी कलासंगमच्या संस्थापिका शोभा ताई बनशेट्टी यांची महापौर पदी म निवड झाल्याबद्दल सत्कार करण्यासाठी एकत्र जमायचं ठरलं होतं, आम्ही सारे त्यांना आंटीच म्हणत आलोय, कोण कोण येणार याची चर्चा रांगोळीच्या दिवशी आणि दोन दिवस झालं त्या व्हाट्सएपच्या ग्रुपवर देखील चालू होतं, नवीनच ग्रुप तयार झाला होता त्यामुळे ग्रुप मधील मंडळी ही नवीन नंबर सेव्ह नसल्याने फक्त बोलायचं म्हणून बोलत होतो, कोण  काय  प्रश्न टाकत होते हे मात्र कळत नव्हतं काहींनी तर पार्टी तर काहीं आईस्क्रीम ची ऑर्डर तर काहींना पाणी पुरीची हौस तर काहींनी आपलं विचार करूनच फक्त चॉकलेट वर समाधान म्हणाले तर कित्येकांनी देऊ की म्हणाले आणि मी ही कोणीतरी चॉकलेट मागितलय म्हणून मी पुढचा मागचा विचार न करता देतो की उद्या भेटल्यावर असं ग्रुप वर sms केलो.           मी नेहमीसारखा लवकरच येवून पोचलो होतो, काहीजण जमले होते तर आणखी काहींना यायला उशीर होता, मी अजून तसा ह्या ग्रुप मध्ये नवीनच होतो, पण रांगोळीच्या मध्ये घातलेली धांदली मुळे मी सगळ्यांच्या जवळचा झालो होतो सगळेच ...

        मी आणि नितीन सर ठरल्याप्रमाणे पहाटे 6वाजताच सोलापूर मधून आमची गाडी घेऊन पंढरपूर मार्गे निघालो...     सगळीकडे पाऊस पडला होता त्यामुळे रोडच्या कडेला सगळं हिरवी शाल पांघरलेली जमीन नेहमीपेक्षा अधिक सूंदर दिसत होती, थंड हवा अंगाला स्पर्श करून जात होता, सुर्यची किरणे अजून तितकी प्रखर नसल्याने प्रवास आल्हाददायक वाटत होतं.. वाटेत क्षणभर थांबून घेतलेला चहाचा घोट त्या प्रवासाला गोडवा निर्माण करत होती.     गाव आणि गाव संस्कृती नष्ट होत आहे असं खूप ठिकाणी ऐकलं असताना, आम्हाला बहुतांश गावाच्या वेशीत प्रवेश करण्यागोदरच वेशीला लागूनच असलेला जी.प प्राथमिक शाळेतील शिक्षिकेचा आवाज आणि त्याच सोबतीला त्यांच्या सुरात सूर मिसळून खड्या आवाजात गाणारी चिमुकल्या मुलांचा आवाज गावच्या समृद्धीची साक्ष देताना दिसत होती. तर काहि गावात प्रवेश करताच पारावर बसलेली वृद्ध आमच्या कडे पाहत काही कुजबुजत होती, आम्ही ही आधी त्याच लोकांच्या जवळ जाऊन नमस्कार करणार त्यांचंही राम-राम आमच्यासाठी इनर्जी होती. स्वतःबद्दल थोढीशी माहिती सांगताना त्यांच्या नजरा उंचाव...

    "लोकासंगें ब्रम्हज्ञान आपण मात्र कोरडा पाषाण" अशी गत आपल्या समाजाची झाली आहे. फेसबुक व्हाट्सप वर वर्षभर पर्यावरण संबंधित बोधक विचार फिरवत राहायचं, पण प्रत्यक्ष कृती करण्याची वेळ आली की त्या विचारला नाकारून पुन्हा तेच करत रहायचं...       वर्षभर पाण्यासाठी अविरत प्रयत्न करत राहायचं,लोकांना पाणी पाचवा पाणी जिरवा अशी संकल्पना सांगत सुटायचं., वृक्षारोपण करणे, गाळ काढणे, चरे खोदणे, जलसंधारणाची कामे करणे, शेतात विहिरी खोदणे, बोर मारून घेणे असे नानाविध अट्टाहास त्या पाण्यासाठी करत असतो.. पण प्रत्यक्ष पाणी उपलब्ध झालं की हे असं होतं..       भर उन्हाळ्यात लोकांची पाण्यासाठी वणवण पाहवत नाही, विहिरी कोरड्या पडलेल्या दिसतात, कित्येक गावात  टँकर ने पाणी शासनानेच पोचवाव असं गावकऱ्यांच म्हणणं असतं.  नद्यांचा मध्यातील दगड सुद्धा त्यादिवसात चमकत असतो, त्या दिवसात पाण्याची गरज अधिकच भासते आणि आपल्या जवळील पाणी संपले याची भावना फक्त त्याच दिवसात येते..       संस्कृती टिकणे खरंच गरजेचे आहे, पण संस्कृती टिकवायची झाल्यास त्याच संस्कृत...

शिक्षक दिनाच्या शुभेच्छा...💐💐💐   जिथे आम्ही घडलो ती ही  शाळा,,,,,,,         नेताजी सुभाषचंद्र बोस हायस्कूल मध्ये आमचं ssc पर्यंतच शिक्षण झालं.आमची 2010-11 ची बॅच. मी, माझं घर, माझं कुटुंब एवढ्या पुरता मर्यादित असणाऱ्या मला ह्याच शाळेत ह्याच शाळेतील शिक्षकांन खूप सारे मित्र आणि न पेलता येणार भलं मोठं कुटुंब दिलं. त्याच तर मी आयुष्यभर ऋणी राहीन..          इथले प्रत्येक शिक्षकांनी मुलांना घडविण्यात धन्यता मानली आहे...सकाळी 11 ते संध्याकाळी5 पर्यंतच बौद्धिक शिक्षणासोबत आयुष्याच्या वाटेवर कसं जगावं हे सुद्धा ह्याच शिक्षकांनी आम्हाला शिकवलं...बहुआयामी व्यक्तिमत्वांनी भरलेली ही शाळा, ह्या शाळेतील शिक्षक, शिक्षकेतर कर्मचारी, ह्या सर्वांसोबत एक वेगळंच नात जडलंय.. ते शब्दात व्यक्त करणं तसं जरा अवघडच आहे..     माणूस म्हणून जगताना ह्या शिक्षकांनी शिकविल्या प्रत्येक गोष्ट आज उपयोगाला येथे..स्वच्छता, शिस्तपणा, आदर, सुसंस्कृत, देशभक्ती, शिक्षण या नीतिमूल्ये जपत मुलांना घडविण्यात ह्या शाळातील प्रत्य...