Skip to main content

जुनं_अलबम.. जुन्या_आठवणी....

जुनं_अलबम.. जुन्या_आठवणी....
           2011 ते 2013 अशी सलग दोन वर्ष कुचन कॉलेजची पायरी घासल्यानंतर अशी जीवाला जीव देणारी मैत्रीचं एक ग्रुप तयार झालं जे आजही व्हाट्सपवर चॅटिंग च्या माध्यमातून उद्रेक करतंय.
घरातल्यानी खूप विरोध केला की झेपणार नाही तुला तरीही मित्र जात आहेत म्हणून मी ही 11 वी ला सायन्स मध्ये ऍडमिशन घेतलो. सुरुवातीला मस्त वाटलं कॉलेज लाईफ आणि इतरांना जशी कॉलेजची हवा डोक्यात शिरते, ओठावर मिश्या येतात तसच काही तरी आमचं सुद्धा झालं... तस म्हणायला गेलं तर आमचं कॉलेज कुचन कॉलेज जरासा हायस्कुल शाळेच्या वळणार गेलं होतं.शाळेप्रमाणे कॉलेज वेळेवर भरायची आणि वेळेवर सुटायची सुद्धा.प्रत्येक तासाला त्या त्या विषयाचे शिक्षक येऊन शिकवून जात होते. सर्व शिक्षक अत्यंत प्रामाणिक होते...पण आमच्यातील काही मुलं जे lkg_ukg करत आपलं ssc सुद्धा इंग्लिश मिडीयम मधून केले होते जे स्वताला जास्तच पुढारलेले समजत होते.त्यांनी सर्व शिक्षकांना आपलंसं करून घेतले होते.त्याच इंग्लिश आधीपासूनच छान होत,त्यांना शिकवलेलं लवकर कळत होतं आणि तेच सगळ्यात आधी उत्तर देत होते...आणि त्यांच्या मुळेच वर्गातील सर्व मुलांना कॉलेज लाईफ चे शिंग फुटत गेली..
कॉलेज लाईफ मधली मैत्रीची दोरी आजही तितकीच घट्टपणे बांधली आहे...कॉलेज मधली शिक्षक आजही भेटतात तेव्हा आमचं वर्ग वर्गातील खोडकर आणि हुशार मुलांची नावे त्यांच्या ओठावर रेंगाळतात दिसते...
इतर कॉलेज मध्ये जशी जोडपी मुक्त पणे वावरताना दिसतात तशी आमच्या कडे सुद्धा होती पण कधी ते मुक्त पणे वावरताना दिसत नव्हती कारण कधीच मधला तास बुडवून फिरण्याची मुभा आम्हाला कधी मिळालीच नाही आणि कॉलेज सुटला की सगळे आपापल्या घरी जायचे..त्यामुळे जे लफडं किव्हा प्रेम प्रकरण शाळेच्या गेट मध्ये सुरू झालं ते कॉलेजच्या बाहेरच त्यांना पान फुटायची...कोणाचं कुणाबरोबर आहे हे सगळ्या मुलांसाठी आवडीचं विषय...त्यातल्यात्यात एखाद्याची गर्लफ्रेंड दुसर्याबरोबर फिरताना दिसली की सगळ्यांना त्यांच आनंद व्हायचं.
काहीं मुलींची लग्न झाली तर काहींची होण्याची आशा वाटत आहे.त्यामध्ये तीच कधी झालं,मला नाही सांगितलं, तू गेला होता का..? अश्या एकनाअनेक प्रश्नांनी आमची मैत्रीची गप्पा सुरु होते आणि त्याच आता बरं चालय, तो आता चांगल्या नोकरीवर आहे, कधी तरी येतो आला की आवर्जून भेटून जातो अश्या गोष्टीवर येऊन थांबते. खरंच प्रत्येकांनी मैत्रीची व्याख्या वेगवगेली असेल पण माझ्या साठी कॉलेज लाईफ पासून आता परत जे माणसं जोडली जी माझ्यात एकरूप झाली आणि आजही ज्यांची साथ हवीहवीशी वाटते तीच माझी मैत्री...होय हीच माझी मैत्री
--------- ✍️बसव
9604045418 / 8668306654

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

बालपण खूप सुखाचं होतं....!

फक्त त्यात आड यायची ती म्हणजे सकाळी 11 ते संध्याकाळी 5 दरम्यान एकाच रूम मध्ये 70-80 मुलांना कोंबून ठेवणारी शाळा , खड्या आवाजत गायलेलं राष्ट्रगीत, न सांगता सुट्टी घेतल्याची एखादी छडी, विशेष प्रसंगी धरलेले अंगठे, कविता पाठ नसताना ज्यानं बरोबर कविता म्हंटल त्याच्या हातानं स्वतःच्या गालावर उमटलेले चार बोट,एवढं होऊन सुद्धा "बस खाली माकडा" हे ऐकवणारे शाळेतील शिक्षक, जिथं जाताना त्या रामायणातील रामासारखं मी ही वनवासाला निगल्यागत वाटायचं...... ____________________ ©बसव

पुन्हा तेच...!

    "लोकासंगें ब्रम्हज्ञान आपण मात्र कोरडा पाषाण" अशी गत आपल्या समाजाची झाली आहे. फेसबुक व्हाट्सप वर वर्षभर पर्यावरण संबंधित बोधक विचार फिरवत राहायचं, पण प्रत्यक्ष कृती करण्याची वेळ आली की त्या विचारला नाकारून पुन्हा तेच करत रहायचं...       वर्षभर पाण्यासाठी अविरत प्रयत्न करत राहायचं,लोकांना पाणी पाचवा पाणी जिरवा अशी संकल्पना सांगत सुटायचं., वृक्षारोपण करणे, गाळ काढणे, चरे खोदणे, जलसंधारणाची कामे करणे, शेतात विहिरी खोदणे, बोर मारून घेणे असे नानाविध अट्टाहास त्या पाण्यासाठी करत असतो.. पण प्रत्यक्ष पाणी उपलब्ध झालं की हे असं होतं..       भर उन्हाळ्यात लोकांची पाण्यासाठी वणवण पाहवत नाही, विहिरी कोरड्या पडलेल्या दिसतात, कित्येक गावात  टँकर ने पाणी शासनानेच पोचवाव असं गावकऱ्यांच म्हणणं असतं.  नद्यांचा मध्यातील दगड सुद्धा त्यादिवसात चमकत असतो, त्या दिवसात पाण्याची गरज अधिकच भासते आणि आपल्या जवळील पाणी संपले याची भावना फक्त त्याच दिवसात येते..       संस्कृती टिकणे खरंच गरजेचे आहे, पण संस्कृती टिकवायची झाल्यास त्याच संस्कृत...

शाळेतील आठवणी आणि संध्याकाळीची मस्त मेजवानी...!

      बालपण, शाळा, शाळेतील मित्रमंडळी, शाळेतील शिक्षक अश्या ह्यांना त्या गोष्टी आजही आठवलं की मनमुराद जगलेले प्रत्येक क्षण आठवतात. डोळ्यासमोर पुन्हा सगळं बालपण उभं राहतं, आता वेळ निघून गेलं आहे पुन्हा ते क्षण जगता येणार नाही माहिती असून सुद्धा पण त्या आठवणी त्या मित्रमंडळी भेटले की पुन्हा  बालपण डोळ्यासमोर उभा राहतो.     अशीच बालपण आणि शाळातील आठवणीनं दिवसभरात दररोज विविध कारणाने येत असतात .पण आज अचानक अनपेक्षित पल्लवीचा फोन आला होय तिचा फोन अनपेक्षित होत. पण सुरुवातिला तीच म्हणाली, वर्गातील इतर कोणाचे फोन आला होतं का ..? हा प्रश्नांतर क्षणभर माझ्या डोक्यात विविध विचार येऊन गेले होते कारण दिवसभरात एकाही वर्गमित्राचा फोन अथवा sms आला नव्हतं.   नंतर तीच म्हणाली की 'आज सगळ्याना आपल्याला भेटायचं आहे नियोजन सगळं झालं आहे' 6 वाजता आठवणीनं "पक्का सोलापूर" हॉटेल ला ये.     एवढं बोलून तीन फोन कट केलं पण माझी धावपळ होऊ लागली आधी दिवसभराच्या नियोजनात हे काही प्लॅन नव्हतं तरीही सारे मित्रमैत्रिणी येणार म्हंटल्यावर मीही सगळं पुढील प्लॅन कॅन्सल करून स...