🏨मोडक्या बेंच वरील मस्ती✍

                काही दिवसांपूर्वी माझ्या शाळेतील बालपणीचे मोजके सात-आठ मित्र एकत्र भेटण्याचा योग जुळून आला. त्या वेळी फक्त एक फ़ोन लावताच आणखी काही मित्र भेटीला धावून आले, त्यांना हि खूप दिवसापासून भेटीची ओढ लागून होती. काही मित्र शिक्षणासाठी किंवा नोकरी साठी बाहेरगावी होते त्यांची भेट नाही होऊ शकली. मग अचानक ठरलेल्या ह्या भेटीत खूप साऱ्या  गप्पांनी वेळ निघून जात होता.त्यात खूप जणांचा मधेच फोन येत-जात होता, त्यावरून मला तर कळलं की माझ्या व्यतिरिक्त इतरही खूपच बिझी आहेत त्याचा मनसोक्त आनंद झाला.
         त्याच शाळेतील त्याच जुन्या बेंच वरील ती जुनी आठवणीची कहाणी रंगत चाली होती. आणि वेळ कसा निघून जात होता हे काही कळतच नव्हत, पण काही कारणास्तव आम्हाला सर्वाना निघावं लागल. सर्वांनी ठरवलं कि लवकरच आपण पुन्हा एकदा भेटायचं त्याच शाळेत पुन्हा एकदा दंगा करण्यासाठी, मस्ती करण्यासाठी व एकमेकांची खिल्ली उडविण्यासाठी, मग मी ही म्हणालो "मग ठरलं तर आपण येत्या शिक्षक दिनी भेटायचं" बेत ठरलं आणि आम्ही आपापल्या घरी निघालो.     
      त्या जुन्या गोडसर आठवणीना  आठवतं मी घरी पोहचलो, सर्व मुलांना कोठे असतील तेथून बोलवावे असं ठरवून आणि कोणा कोणाला संपर्क साधायचा आहे त्याची नावें मी एक कोर्या कागदावर लिहिण्यासा सुरुवात केली, पण एकाचंही मला खरं नाव आठवत नव्हत, कारण आम्ही त्यांना शाळेत कधी त्यांच्या खऱ्या नावानी कधी बोलावलेल मला कधी आठवत नव्हतं. साल्यांना आम्ही नेहमी नाव पुसून किंवा त्यांच्या वडिलांच्या नावानी, तर कधी आम्हीच पाळण्यात घालून ठेवलेल्या त्यांच्या त्या टोपण नावानी बोलवत असे आणि काही तर असे होते वर्गात ज्यांना तर आम्ही शिवी देतच बोलावत होतो. जसे "मा...द  साल्या काल का नाही आलास ,काल शाळेवरून जाताना वाहिनी एकटीच होती,  तुला बोलायला मिळालं असतं... चांगला चान्स घालवलास ना " असे काही मजेशीर किस्से होते. अश्या या सर्व गोष्टी मुळे मला त्या मित्रांची नावे आठवायला त्रास होत होता. जेवढ्यांची नावे आठवली तेवढ्यांची मी त्या कागदावर लिहित गेलो. त्या कागदावरील प्रत्येक नावा बरोबर एक आठवण वा एक सुंदर इतिहास होता, जो मी माझ्या जीवनात मध्ये कधी विसरू शकत नाही.
         त्या शाळेतील तीच रोजची मोडकी-तुडकी बेंच आणि रोज त्याच जागेवरून मित्रा-मित्रात भांडण.... रोज पहिल्या तासाला पुन्हा एकदा वर्गशिक्षकाकडे  त्याची तक्रार, मस्त होत जीवन सार.....! कोणा एका मित्रा कडे रुपया-दोन रुपया असेल तर त्यात हि पार्टी मागणारे आम्ही, आणि जर तो नाही दिला तर काही वेळेपुरते त्याची कट्टीच....आणि वर्गातील काही हुशार मुलगा असेल तर त्याच्याकडून गोड बोलून त्याची गृहपाठाची वही काढून घेणार... परत देताना मात्र त्या वहीची हालत बेहत्तर करणार आणि तो दिलेला वही मागितला तर त्यालाच उलट सुलट बोलून हाकलून लावणार.....
          सारे मिळून आटाणे - रुपया  टाकून दर शुक्रवारी श्री सरस्वतीची पूजा करत होतो व जो जास्त पैसे देईल त्याला पूजेचा मान मिळेल अस अट हि त्यावेळी काही जण ठेवायचे कारण जो पूज्या करतो त्याला उरलेला जास्त प्रसाद मिळायचा असं समज आमच्यात होतं.....! कधी कधी तरी प्रसाद त्यालाच शेवटी नाही उरायचं...  प्रसाद तरी काय असायचा थोडस चिरमुरे व त्यात मोजकेच शेंगा फुटाणे जे काहीच मुलाच्या वाटेला यायचे.....
           बॅगेत डब्बा अणायला नकोसे वाटायचं, मधिली सुट्टीत मग कोणाकडे तरी डब्ब्या वरील झाकण किवा जुन्या वहीतील पान मागत फिरत असू...आणि त्यासाठी सुधा त्या साल्या मित्रांकडे पुन्हा मस्का मारावा लागे...त्यात भात आणून त्या शाळे मागील हनुमान मंदिरात सारे मिळून शाळेत मिळणार मसाले भात खात असू... तेव्हा त्या वेळी आम्हाला तो कुठल्या जातीचा आहे तो काळा कि गोरा हेही आम्हाला माहित नव्हतं, माहित होते तर फक्त मैत्री आणि मैत्रीच......
          वर्गात जर कुण्या मित्राचे वाढदिवस असेल तर त्याच्या सोबत पहिल्या तासाला प्रत्येक वर्गात शिक्षकाकडे चॉकलेट द्यायला जायला काही मुलांची धडपड चाले..., कारण जो सोबत जाईल त्याला दोन वेळा चोकलेट मिळत असे असा आम्हचा भ्रम होता... पण त्याच्या सोबत गेलेल्या मुलांची काही वर्गशिक्षकाकडून त्याला वर्गात बोलून सर्व मुला-मुली समोर त्याची फजिती केली जायची.
झालेल्या गोष्टीचा राग तोंडावर ठेवून तो वर्गाबाहेर पडायचा....
        वार्षिक जे खेळ व्हायचे शाळेत त्यात सगळ्यांनाच भाग घ्यायचा असतो, पण काही मोजकेच मुले त्यात सहभाग घ्यायचे. त्यामुळे आम्हाला सहभाग घ्यायला चान्स मिळत नसे.  तेव्हा काही मुला त्यांना उलट सुलट बोलण व वर रागाच्या भरात एक दोन शिव्या ठासून देणं हे ठरलेलं असतं.., ".... सारखा तुमच्या पावण्यानाच (जातीच्याना) घेतां बघतो तुम्हाला सगळ्यांना". असे काही वाक्य बोलणार आणि क्षणातच खेळाच्या मैदानात आरडा ओरडा करत आपल्या वर्गातील मुलांना खेळण्यात बळ देणारे सुद्धा हीच मित्र होते. जिंकल्या वर त्यांना घेऊन मैदानात दंगा सुद्धा व्हायचा. हरलेल्या वर्गाची तर वाटच लागायची आणि सगळे मिळून वर्गाकडे दंगा करत जायचे.
         शाळेत कुठल्या मुलांचे कुठल्या मुलीबरोबर लफड आहे ते शोधून काढायला काही मुलं खूप पटाईत होते. त्यात हि काही मुलं होती जी फुकट बढाई मारण्यात पटाईत होते...काही मुलं असे हि होते जे आपला मित्राचं काही ऐकत नसतं, पण एखादी मुलगी त्याला काही तरी काम सांगितली तर तो काय पण करून तिला खुश करणार व आम्हा मित्रांसमोर येवून बोलणार कि "आज ती माझ्याशी बोली यार..."आणि त्याचा आनंद साऱ्या गगनात मावेनासा होणार...
         वर्गात काही मुली स्वताला खूप हुशार समजत होते, असं काही मुलांचे म्हणणे होते. कारण हे हुशार मुली सरांकडे गृहपाठची वही तपासाला जात असे आणि त्याच दिवशी आम्हा मित्रांची दप्तर रिकामी असायची..... मग ? मग काय...? खायच्या त्या शिक्षकाकडून मारा वर्गात आभ्यास न केल्यामुळे....
शिक्षक जेव्हा आम्हाला मारायला छडी विचारायचे तेव्हा काही मित्र खाली जाऊन एक चांगली छडी सरांना आणून द्यायचे आणि आम्हाला मारा खाताना त्यांना खूप हसू येत असत तेव्हा आम्ही मात्र त्या मुलांना शिव्या घालत असु....आणि त्या हसणार्या मुलांचे दात पडायचे अशी खुसमुस चालायची.
आम्हाला मार खाताना आनंद घेणारे आणि एखाद्याला मैदानात खेळताना खरचटलं तरी शिक्षकांकडे घेऊन जाऊन औषधोपचार करायला सुद्धा हेच पुढाकार घेत ह्याचा आनंद आता जाणवतोय...
       वर्गात काही असेही मुले होते जी वर्गात फक्त मौजमजा करायला आले होते...,अभ्यासू विद्यार्थ्याची खिल्ली उडवायला, कधी मागे बसून दंगा करायला हे नेहमी पुढे असतं...तर  काही मुल असेही होते जी वर्गात फक्त अभ्यास करायला आली होती त्यांना वर्गात कुठे काय चालय याचा त्यांना काही घेणेदेणे नव्हते...असच वाटतं होतं.
          वर्गात ऑफ तासाला चालणार आणखी एक खेळ अजूनही मला आठवतं ते म्हणजे एखाद्याच लक्ष नसताना मागून त्याला टपली मार करणे आणि इतरांचं नाव सांगून त्यांच्यातील भांडण बघत बसणे...
         शाळा सुटल्यावर घरी जाताना कोण सोबतीला असणार हे सुद्धा त्या लास्ट तासाला ठरतं असे... काही मुलं मात्र ह्या काही मुलं असेही होती जी मित्राबरोबर जाण्या पेक्षा मैत्रिणीबरोबर जाण्यात त्यांना जास्त आनंद वाटायचं..
     दिवसभरच्या गडबड..,धमाल मस्ती..., लफडी शिक्षकाकडून खालेल्या मारा ह्या आठवणीना एकत्रित करून आम्ही घरी पोहचत होतो...पण तेव्हा दररोज दिवसभर शाळा कधी एकदा सुटते अशी गप्पा दिवसभर व्हायच्या पण आज  शाळा सूटण्याची नाही तर शाळा भरण्याची वाट पाहतोय... पुन्हा एकदा त्याच मोडक्या-तुडक्या बेंच साठी मित्रांसोबत भांडायच आहे..
____________________✍ बसव
📲 9604045418