अश्विनी ताई

   अश्विनी ताईनं माझ्या आणि तिच्या परवाच्या भेटी नंतर लिहिलेली कविता
         एका सामाजिक कार्यक्रमात जमखंडी सर कोठे आहेत म्हणून मलाच विचारून माझ्याशी जोडली गेलेली ताई आज माझा लहान भाऊ आहे हा म्हणून हक्काने जगाला सांगणारी हीच ती ताई..
           हेल्प लाईन नावच्या ग्रुप मधून संपर्कात आलो त्यानंतर ह्यां ना त्या कार्यक्रमात येऊ लागलो भेटू लागलो, ज्यामध्ये एकमेकांची नात जुळत गेलं आणि एक भाऊ बहिणीचं नात गुंफत गेला...
       एकमेकांच्या कार्याला धावून येण्यात दोघेही तत्पर होतो. मोठी ताई नाही पण अश्विनी ताई नेहमी मला माझ्या काळजी खातीर फोन करून जेवण कर,आराम कर,जास्त काम करू नकोस उन्हात फिरू नकोस,ह्या गोष्टी लहान भावा सारख सांगत असते, तेव्हा खरंच मला कधीकधी अभिमान वाटतो स्वतःचा की अशी माणसं मला भेटलेत की ज्यांची तुलना कोण बरोबर ही नाही होऊ शकत.
    एकदा मी आजारी पडलो होतो, तेव्हा तीनं  तिच्या पायात दुखापत असूनही मला हक्काने घरी येईन दवाखान्यात नेलं होतं, गोळ्या-औषध तर नंतर मिळालं पण ती आली माझ्यासाठी त्यातच अर्ध दुखणं बर झालं होतं.
 एकदा फेसबुक वर फोटो पोस्ट करताना त्या फोटो मधील माझा पडलेला चेहरा बघून माझ्या दुःखाच कारण विचारली तेव्हा मला न राहवलं  आणि नकळतपणे डोळे पाण्यानी ओले झाले ...
   रोज शहरात फिरताना दिवसातून एकदा तरी तिला भेटल्याशिवाय शहराच्या परिक्रमा पूर्ण होत नव्हत्या आणि ती मला दिवसातून एकदा तरी फोन केल्याशिवाय तिलाही मन करमत नव्हतं..असच आमचं रोजचं जगणं झालं होतं...
      पण गेल्या काही महिन्यांपासून सोलापूर सोडून स्नेहग्राम मध्ये राहतोय तिला ते अभिमानास्पद तर होतच पण तिला माझी आणि मला तिची उणिवा दररोज भासत होती..हे तिच्या आलेल्या प्रत्येक फोन मधून मला जाणवत होतं....परवा सोलापूर ला आल्यानंतर पुन्हा एकदा खूप दिवसांनी भेटलो मनसोक्त गप्पा मारल्या...गप्पा मारताना त्याच जुन्या आठवणी पुन्हा जागा झाल्या, मग पुन्हा निरोप घेताना,आठवणींचा एक सेल्फी घ्यावासा वाटला.....
तीच माझं काही रक्ताचं नात नाही पण आज तीच आणि माझं जे नकळतपणे बहीण भावासारखा नात निर्माण झालं आहे ते खरंच बहु मोलाचं असेल असं मला वाटत.
           धन्यवाद ताई
तूझी साथ माझ्यासोबत राहूदे कधी चुकलो तेव्हा सुद्धा हक्काने कान धरून मला त्याची जाणीव करून दे...
    तुझ्याच लहान भाऊ .....बसव