आठवणीने चित्र रंगवताना

हल्ली ह्या व्हाट्सप ने सुद्धा आपला रंग बदललं आहे, तोही आजकाल कोणाचे sms देत नाही. मी फक्त त्या फोन गॅलरीतल्या जुने फोटो पाहतो.त्याच जुन्या फोटोना तासनतास न्याहाळत असतो.तेही आजकाल खूपच बोलके झाले आहेत, हे कोण नवीन आणि ह्यातले हे जुने सगळे कोठे गेले असंच प्रश्न सतत पडत असतात, तेव्हा मात्र मी निषब्ध होऊन राहतो. ह्या पडलेल्या प्रश्नांना मात्र मी उत्तर देऊ शकत नाही.

        आधी मित्रांजवळ फोन नव्हते तेव्हा त्यांना फोन लावतो नव्हतो, फक्त हाक मारत होतो आणि ते धावत येत होते . आज सगळ्यांकडे फोन आहे, नावालाच व्हाट्सप चा ग्रुप आहे, संपर्क क्रमांक सगळ्यांचाच आहे पण साले संपर्कात कोणीच नाही.
ते दूर गेल्याच दुःख मांडावं की ते आपल्या आपल्या जीवनात प्रगती पथावर आहेत ह्याच आनंद साऱ्या जगाला सांगावं काही कळतच नाही.
रोजच एकमेकांचे वाढदिवस त्या सोशल साईट्सवर कळतच असतं, आणि मैत्री फक्त त्या सोशल साईट्सवर शुभेच्छा देऊन नात टिकविण्याचा प्रयत्न करत असतं. तेही दिवस भारी होते पार्टी आम्ही सुद्धा करत होतो, पार्टी म्हणजे खूप काही नव्हतं "एक कप चहा सोबत समोसा" एवढ्या मध्ये सगळं काही भागत होतं. पण हल्ली भेटल्यावर मिठी मारून शुभेच्छा तरी सोडा फोन लावून शुभेच्छा देणं सुद्धा विसरून गेलो आहोत.
एखाद्याच्या घरी शुभकार्यास न सांगता सुद्धा सगळे धावून जाणारे आम्ही आता मात्र त्यांने घरी येऊन निमंत्रण देण्याचे वाट पाहत आहोत.खरंच म्हणावसं वाटतं की प्रगती झाली आणि सारेच लांबले गेले.
अगोदर शक्तिमान, सुपरमॅन, परी, स्पायडर मॅन सारखे व्यक्ती स्वप्नांत यायचे ज्याने झोप पूर्ण व्हायची. हल्ली ना फक्त त्या वाढत असलेल्या कर्जाचे हप्ते, माझी फॅमिली, कामावरील बॉस अश्या स्वप्नाने झोप उडवली आहे, आणि उरावर टेन्शन नावाचा भूत येऊन बसला आहे.
प्रत्येक सण एकमेकांच्या घरी साजरी केली जात होती, आणि आता तेंव्हाचेच फोटो सोशल साईट्सवर टाकून मी मात्र त्या क्षणांना खूप miss करतोय असा #हॅश टॅग टाकतो. बाकी पुन्हा कोणी कोणाला भेटतच नाही का कुणास ठाऊक.
मग काय चालय आणखी...असा प्रश्न पडतो आणि काही नाही निवांत असाच समज मनाला टाकून मी मात्र मनातील प्रश्नांना तिथेच अडवतो...
आठवणींच्या धूसर रंगांना रंगीत बघण्याचा प्रयत्न करतो..
__________ ✍ बसव
9604045418